* [[ α σ M ]] || BLEACH // REBORN! // BANZAI!! ~*

คือ...อย่างแรก

เราเป็นคนสังคมปิด -- นิดๆ

คือ เข้ากับคนอื่นโค-ตะ-ระยาก

ตัวเองก็รู้ตัว คนอื่นก็รู้ว่าเราออกเงียบๆ นั่งอ่านหนังสือคนเดียวบ่อยๆ

แบบ...เออ เราเรียนดีอยู่ระดับหนึ่ง ชาวบ้านเขาเลยหาว่า 'หยิ่ง' และ 'เรียนดีน่าหมั่นไส้'

ก็พยายามปรับปรุงนิดๆ

เวลาอยู่ในห้องเรียน อาจารย์ถามอะไรเราก้เก็บไว้คนเดียวทั้งๆที่รู้

พอคนอื่นไม่ตอบ อาจารย์ว่า มันก็โบ้ยกันมาว่า "ออมรู้ ทำไมไม่ตอบล่ะ"

อ้าว -- ก็พอเรายกมือตอบๆอย่างเมื่อก่อนก็ถูกหาว่า

"อวดรู้จริงนะ"

จะเอายังไง!? คนเก่ง -- ก็งงเป็นนะเออ

.

.

.

มีเพื่อนคนหนึ่ง ชื่อตระกูล อ. เหมือนกัน

ตอน ม.1 เราเรียนคณิตตกลงอย่างน่าใจหาย (เหลือ 3.4 พ่อเครียดแทนเราเลยตอนนั้น ปกติได้ 4 ตลอด =_=)

เลยให้เราไปเรียนพิเศษ แบบอยู่จนเย็นกับอาจารย์หมวดคณิตที่สอนห้องโปรแกรม

ก็ได้เจอมนุษย์แปลกประหลาดอีกสี่คนที่อยู่ห้องโปรแกรมวิทย์-คณิต (ม.ต้น) ผู้หญิงหมดเลย

คนแรก...ชื่อ ห. อ้วนๆ นิสัยคล้ายๆเรา แต่ถ้าชวนคุยล่ะก็ -- ยาวครับ

คนที่สอง...ชื่อ ซ. ดำ เตี้ย ปากไม่ดี ออมแอนตี้ยัยนี่ขนาด hate at fisrt sight เลยล่ะเออ

คนที่สาม...เพื่อนคนที่หนึ่ง ชื่อ ก. นิสัยโอเค แต่ดูติ๋มๆแบบคุณหนู

และคนประเดนหลัก...ชื่อ อ. นี่แหละ ไม่เคยคุยด้วยเลย แต่แอบรู้จาก ก. ว่า มีงานอดิเรกเหมือนกันอย่างหนึ่ง

.

.

.

เรียนไปๆ

สนิทกับ ห. มาก

แต่ทะเลาะกับ ซ. จนถึงขนาดที่เทอมสองย้ายโรงเรียนออกไป (...รุนแรง?)

เครียด

.

.

.

มีวันหนึ่ง

ประกาศผลที่เราไปแข่งที่ๆหนึ่งที่หวังไว้ว่าจะได้แน่นอน!

หน้าบอร์ด โชว์ผลงานเรา

แต่ -- ทำไมมันเป็นชื่อ ห. ??

งง อึ้ง ตกใจ และโกรธ ... มาก

ไปโวยวายใส่มัน มันกลับว่าสั้นๆ "ออมโง่เอง"

เครียดมาก

.

.

.

พอบอกคนอื่นๆ กลับไม่มีใครเชื่อเลย เข้าข้าง ห. กันหมด

จน อ. เข้ามาคุยด้วย

คำๆแรก คือ

"เราเชื่อออม"

.

.

.

ตกใจ สงสัย ดีใจ

ยิ้มออกมา

"ขอบใจ"

.

.

.

พอถึง ม.3

แหงล่ะ เมาท์แหลกลานตามประสา ญ. ต้องมีเรื่องผู้ชาย

มันว่า "ไม่ชอบ"

ถึงได้รู้ -- อ. เป็นดี้

ถาม อ. "ทำไมถึงคบเราเป็นเพื่อนล่ะ"

มันตอบ

.

.

.

"บอกตรงๆ ทีแรก -- นึกว่าออมชอบผู้หญิงด้วยกัน"

อึ้งค่ะ

บอกไปตรงๆว่า

"เราไม่อนุรักษ์ป่าไม้"

.

.

.

เราก็ยังคบกะมันต่อไป เพราะเห็นว่าเป็นเพื่อน

แต่คนอื่นๆจะไม่กล้าเข้าใกล้เรากับ อ. เลย เพราะเห็นว่าเราเป็น

"คู่น่ารังเกียจ"

.

.

.

เวลาเราคุยกับใคร ผู้ชายคนไหน คุยปกติ เพื่อนกัน

อ. จะชอบมาเกี่ยวแขน กอดคอ แล้วไล่คู่สนทนาเราไป

...มันบ่อยเกินไป

เราบอกตรงๆ "อย่ามาทำอย่างนี้ เราไม่ชอบ"

มันไม่ฟัง

จำต้องพูด

...

"เราขยะแขยง"

.

.

.

ยังคงเดินด้วยกัน คบกันเป็นเพื่อน -- ล่ะมั้ง

แต่มันห่างกันไปมาก

ไม่พูดถึงเรื่องที่พูดออกไปแล้วจะทำลายความสัมพันธ์

อยากจะขอโทษ แต่ไม่อยากให้มันตีคำๆนั้นเป็นการอ่อนไปว่าเราไม่ถือสา

.

.

.

เรียนปรับพื้นฐาน ม.4 นี้ก็อยู่ห้องเดียวกัน นั่งข้างๆกัน

ไปกินข้าวด้วยกัน

แต่แหงล่ะ ม.4 เด็กใหม่เยอะ เราก็มอไปเรื่อยตามประสา

มันไม่พอใจ

.

.

.

อะไรวะ? สิทธิของชั้นนี่?

มีสิทธิจะมอง แล้วมันจะโกรธทำไม

.

.

.

ไม่ชอบเลย แบบนี้

พาลเหใอนกับเมื่อก่อน คือไม่มีใครยุ่งกับเราเลย

แล้วต่อไป -- จะเป็นยังไง

ไม่อยากจะนึกเลย

ปล. บ่นยาวอีกแล้ว จะเอาฟิค กริมอุล มาลงเลยพักไว้ก่อน =__=

ปลล. เรียนหนักมาก เหนื่อย เกลียดแกจัง ไอ้ฟิสิกส์ชีว๊าาาา (อุตส่าห์หนีมาอยู่สาย ค-อ มันยังตามมาหลอนหลอนนนน)

ปลลล. หากใครอ่านมาถึงบรรทัดนี้...ขอบคุณในความพยายามอ่านเรื่องไร้สาระนี้มากค่ะ