* [[ α σ M ]] || BLEACH // REBORN! // BANZAI!! ~*

(places and characters belong to Kubo Tite-sensei)

GRIMMJOW x ULQUIORRA (คู่แหล่ม)

I'M A GIRL? แปลกดีนะ -- จากไอ้ซ่า เป็นสาวแสบ~!!

ชื่อเรื่องประหลาด =__= คิดไม่ออกอ่ะ!

เป็นฟิคแรกที่แต่งคู่นี้ค่ะ คาดว่าน่าจะยาว -- ยังไงก็ฝากด้วยนะคะ >/\<

____________________________

บทนำ

ทะเลทรายอันเวิ้งว้าง ฮูเอโก้ มุนโด้เงียบสงบอย่างน่าประหลาดหลังจากที่เรื่องต่างๆผ่านไปแล้ว แต่ใครจะรู้บ้างล่ะว่า ณ วังในลาส์ นอเช่ ที่ยิ่งใหญ่นั้น กลับมีเรื่องวุ่นวายป่วนสมองไอเซ็นไม่เว้นแต่ละวัน

ในวันหนึ่ง...

“กริมจอว์”

“พูดเป็นแล้วเหรอ แกน่ะ” น้ำเสียงกวนๆของคนถูกเรื่อง “แล้วเรียกข้าทำไม”

“...ของๆข้า หายไปไหน”

“ของอะไรของแก”

“...ของที่เจ้าเอาไป ของๆข้า” หนุ่มซีดเอ่ยเรียบๆ

“แล้วมันอะไรเล่า ก็พูดเด้!”

“...”

“ฮ่า~ ไม่พูดหรือพูดไม่ได้ล่ะ อุลคิโอร่า ชิฟเฟอร์”

“...”

ฮ่าๆ มันจะพูดได้ยังไงล่ะ... กริมจอว์ยิ้มกริ่ม ...ก็ข้าเอา *ปิ๊บ* ของมันมานี่

สะใจจริงๆ ได้แกล้งชาวบ้านเนี่ย!

และอีกวัน...

“แก๊! ไอ้อุลคิโอร่า!!” เสียงหนุ่มรูปงามนามคล้ายหอย (จ๊อ) เจ้าของสีผมและตาฟ้าลั่นไปทั่ววัง

“...” เจ้าของชื่อที่ก้องไปทั่วนั้นกลับยังเงียบสงบ

“แกเอาผ้าเช็ดตัวรูปสุดหล่อหน้าห้องข้าไปไว้ที่ไหน -- ห๊า!!”

“ถ้าเจ้าคิดว่าเจ้าหน้าตาดีนักล่ะก็...”อุลคิโอร่าเอ่ยปากออกมา “...เรื่องผ้าลายทุเรศนั่น ไปถามชาเอลเอาละกัน”

“หา แกเอาไปให้มันเหรอ!”

“...” เงียบเป็นคำตอบ เอสปาด้าและอดีตยมทูตในวังจึงได้ยินเสียงอันโหยหวนของกริมจอว์ แจ๊คเกอร์แจ๊คอีกครั้ง

“จะเอายังไงล่ะครับ~” น้ำเสียงสบายๆฟังแล้วขนลุกซู่ของอิชิมารุ งินถามตัวการกบฏแห่งโซล โซไซตี้ที่แอบก้มหัวลงไปนวดขมับตัวเองที่พื้น

คนถูกถามเงยหน้าขึ้นมา “ข้าคง – ต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว”

“หึๆ” งินยิ้มกว้างขึ้นไปอีก “แล้วผมจะคอยดูนะครับ~”

กริมจอว์เดินออกมาจากเขตของออคตาโว เอสปาด้าอย่างหงุดหงิด พร้อมกับผ้าเช็ดตัวผืนเก่งที่ตอนนี้กลายเป็นเศษผ้าไปแล้ว

‘แกเอาผ้าข้าไปทำอะไร’

‘ขำๆน่ะ กริมจอว์’ ชาเอล อพอลโล แกรนท์ตอบง่ายๆ แม้ว่าจะถูกขยุ้มคอเสื้ออยู่ก็ตาม

‘ข้าก็แค่เอาไปทดลองนิดๆหน่อยๆ จะได้เอามาปรับใช้ในลาส์ นอเช่นี่สงบขึ้น เท่านั้นเอง’

แต่คนถามยังไม่เข้าใจ ‘แล้วผ้าเช็ดตัวข้าเกี่ยวอะไรด้วย’

‘เดี๋ยวเจ้าก็รู้เองน่า เอ้านี่’ ชาเอลคืนเศษผ้าให้กริมจอว์ ‘มีประโยชน์มาก ทำให้ท่านไอเซ็นดีใจมากเลยล่ะ’

‘หา?’

วันต่อมา

“กริมจอว์”

“อะไร!” เรื่องเมื่อวานยังไม่ลืมหรอกนะ วันนี้มันจะทำอะไรอีกล่ะ

“ท่านไอเซ็นเรียกพบ”

บ๊ะ ไอ้นี่...แหลเปล่าวะ

“ข้าไม่มั่นใจว่า...ถ้าเป็นเรื่องจริง...มันจะเกิดอะไรขึ้นบ้างนะ”

“ฮึ่ย -- เออๆ” หนุ่มหมายเลขหกรับคำสั้นๆ

ตึก ๆ ๆ...

ตึก ๆ ๆ...

“แกเดินตามข้ามาทำไม” กริมจอว์ถาม เมื่อเห็นคู่กัดเดินตามมา “ท่านไอเซ็นเรียกข้านี่หว่า”

“ท่านไอเซ็นเรียกข้าเช่นกัน” อุลคิโอร่ายิ้มบางๆ

หึ อย่างกับว่าข้าจะเชื่องั้นแหละ มันคงไปดูอะไรสนุกม้างงง -- ตะ แต่ดูมันยิ้ม น่ากลัวชะมัด!

“เข้ามาได้”

เสียงจากข้างในดังขึ้น เมื่อเอสปาด้าทั้งสองเดินมาถึงที่หมาย กริมจอว์แง้มประตูเปิด ก่อนเดินเข้าไปข้างใน โดยมีอุลคิโอร่าเดินตามเข้ามา

“ท่านไอเซ็น มีอะไรครับ” หนุ่มผมฟ้าถาม

ไอเซ็น โซสึเกะเหล่ตามองอุลคิโอร่า ก่อนหยิบน้ำยาสีฟ้าใสในหลอดทดลองเล็กๆขึ้นมา

“ข้า...อยากให้พวกเจ้าหยุดวิวาทใส่กัน เจ้าจะทำได้มั้ย”

ไม่มีแม้แต่พลังกดดันวิญญาณให้รู้สึกกดดัน จึงทำให้ผู้มาใหม่สองเริ่มตึงเครียด (แม้ว่าเจ้าคนผิวซีดยังคงรักษาหน้าตาเฉยชาได้อย่างเหมาะสม)

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องมีคำตอบก็ได้” ไอเซ็นว่า

“งั้นข้า -- จะแก้ปัญหานี้เอง”

“ท่านไอเซ็นมีวิธีที่ทำให้ข้ากับไอ้ -- อุลคิโอร่าเลิกทะเลาะกันเหรอครับ”

“เจ้าเข้าใจถูกแล้ว”

“...แล้ว วิธีอะไรครับ” อุลคิโอร่าเอ่ยถาม

“ง่ายๆ...” คนตอบหันไปยิ้มกับกริมจอว์

“ยินดีด้วย เอสปาด้าลำดับที่หกของข้า เจ้า...ต้องเป็นผู้หญิง!?!”

“หา!!!”

____________________________

คุยนิดนึง~ =.,=

ขอบคุณสำหรับทุกๆคอมเมนต์ในเอนทรีก่อนนะคะ โดยเฉพาะพี่เป็ด (ก้าบ ก้าบ)

ลองอ่าน พิจารณา และเอาไปใช้ --

...

วันนี้ถูกหาว่า 'แย่งแฟนชาวบ้าน'

...อีกแล้ว เรื่องน่าปวดหัวอีกแล้ว

ดีที่ยัยนี้ไม่พูดแบบชะนี (ผัวๆ) แปลว่ายังไม่ได้ไปอยู่ใต้ซีเมนต์ (ดอกบัวใต้ซีเมนต์) แต่กำลังจมแล้ว ซีเมนต์ยังไม่แห้ง

น่ารำคาญจริง เด็กไทยสมัยนี้ (?) -*- มีแฟนก็มีกันไปสิ (วะ) มาโบ้ยให้คนตกอับคับใจอยู่กับดี้เครียดลงไปอีก

เซ็งจริง เรียนวันนี้ก็ไม่รู้เรื่อง หลังจากเรียนปรับพื้นฐานก็ไปเรียนพิเศษต่อ แต่รถเมล์ดันเสีย สายไปชั่วโมงนึง!!

เรียนลากเลือด! ตามแทบไม่ทันไป -- เขาเรียนเรื่องใหม่กันแว้วววว ยังเสล่อหลับอีก (มันเหนื่อย T_T)

เคมีก็ชักแย่ ยังงงๆ อันไหนเลขมวล เลขอะตอม ฮ่วย =_=

กลับมาบ้าน มานั่งทำการบ้าน (ปรับพื้นฐานอาร๊ายยย การบ้านอย่างกะเรียนมาแล้วครึ่งเทอม) นอนดึก

ตื่น (ก็ต้อง) เช้า~ ชีวิตหนอ

พ่อไม่มีเวลาไปไปส่งแล้ว เพราะต้องทำงาน แบบว่าปล่อยลูกสาวคนโตแล้ว เราเลยรู้สึกเหนื่อยขึ้นมั้ง

ชีวิตต้องสู้ ฉลามสู้ชีวิต! (เกี่ยวไม่เกี่ยวก็ขอเขียนหน่อยละกัน)

ไว้เจอกันเอนทรีหน้าค่ะ ^_^)y